Hell Spawn

Direct na de artificiële intro grijpt The Haunted je naar de keel. Klinkt dat verrassend? Ja en neen. Dit is het tiende album van de Zweden die toch al bijna dertig jaar bezig zijn. Maar misschien is dit wel hun meest vlammende album van allemaal. Natuurlijk kan je veel verwachten met zo een muzikanten. Sinds 2013 is de bezetting opnieuw stabiel in de groep die opgericht werd door de drummer en gitarist toen At The Gates er in 1996 mee ophield. De andere muzikanten verdienden ook al in diverse bands hun sporen en ik kan toegeven dat het niveau van At The Gates soms nogal hoog gegrepen was voor The Haunted. Het is wel lekker in het oor liggende moderne agressieve metal, vol van de riffs. Je kan stellen dat het een geslaagde mix is tussen melodieuze death en groovy thrash.  "To bleed out" is in dat opzicht een klassieker in wording. Het vorige album dateert al van 2017 en niet iedereen was er wild van. Maar op "Songs of last resort" hoor je een terugkeer naar de roots en de muziek is lekker brutaal. De focus ligt precies eerder op de snelle death. Hou je van een stevige Soilwork, HateSphere, The Crown of In Flames, dan zal deze schijf heerlijk klinken. Het tempo ligt hoog, muzikaal en vocaal kan dit mee met de toppers. Er zit echt wel variatie in de nummers en voor sommigen zal het klinken alsof het vijftal zoekende is, maar ik vind het een coherent geheel. Dat ze buiten de lijntjes durven te kleuren siert hen ook. De teksten zijn brandend actueel door de diverse oorlogen. Ik hoop dat de Zweden terug de draad oppikken na al die jaren en dat ze terug gelanceerd zijn...

82