Hell Spawn

Paradox, de Duitse thrashband die ondertussen eigenlijk nog maar enkel uit Charly Steinhauser bestaat, gaat nog eens voor een nieuwe plaat, nummer 9 in het rijtje "Mysterium". We hebben ondertussen wat een haat liefde relatie gekregen met Paradox. We zijn nog steeds ongelofelijke fan van platen als "Heresy", "Tales of the weird" en "Collision course". Maar op één of andere manier weet onze Charly het toch altijd weer wat te verpesten. Daarnaast hebben we de heren ook nog nooit live aan het werk mogen zien, we hebben nochtans al ons best gedaan en zelf geprobeerd Paradox te boeken een goeie 13 jaar geleden, tevergeefs. Het is altijd wat met de band: gezondheidsproblemen, onderlinge ruzies... Heel spijtig, want de kwaliteit is er zeker. Alhoewel de laatste platen als "Pangea" en de "Heresy II" plaat echt te wensen overlieten. We dachten eigenlijk bij die laatste dat het ermee gedaan was. Dat er geen nieuwe Paradox meer zou komen, maar kijk. Charly speelde ook op deze elpee alles zelf in, het is een beetje een one-man-band geworden dus. Starten doen we hier met "Kholat", een song die rustig opbouwt met piano, maar die dan ook de gekende Paradox sound van de laatste platen opgestempeld krijgt. Ook Charly zijn stemgeluid blijft gelijkaardig en zeer herkenbaar. Er zijn dus wel nog zekerheden in deze band ?? Dit is dan ook het beste nummer van de gehele cd voor ons. "Abyss of pain and fear" zit wat hetzelfde in elkaar als de voorgaande song, alleen wat langer en langdradiger met naar het midden toe een iets progressiever stukje. Daar heeft de gehele plaat wel wat last van; langdradigheid. Alles duurt heel lang en staat vol met lange nummers. "Grief" brengt een muzikaal tussenstukje. "Those who resist" brengt niets nieuws aan terwijl "One way ticket to die" nog een versnelling hoger gaat. "Pile of shame" beukt er stevig door en gaat over in een ander instrumentaal stukje "Tunguska". "Fragrance of violence" is voor ons dan meer een old-school Paradox nummertje ten tijde van een "Collision course", ook één van de betere van deze plaat. Het titelnummer zelf breekt weinig potten bij ons. Afsluiter "The demon god" gaat dan ook weer mee met de gekende Paradox formule. Jammer genoeg moeten we ons een beetje opstellen zoals bij de vorige, ondanks verschillende luisterbeurten blijft er eigenlijk weer heel weinig hangen, alles lijkt op elkaar en alles wordt uitgerekt waar het soms niet nodig is. Alhoewel deze plaat naar onze mening wel beter is dan de vorige Heresy II  poging van Steinhauser. Misschien moet Charly toch eens denken aan wat kortere songs met iets meer hooks.

68